Na het overlijden van mijn vader in 2004 ontstond de eerste verbinding met kunstenaar Floris Brinkman. Hij ontwierp zijn glazen grafsteen. Kort daarna volgde in 2005 een ontmoeting in Zuid-Frankrijk, waar hij geschetste portretten maakte van mij en mijn zussen. Ik was zes jaar oud. Deze werken vormen nog altijd een tastbare herinnering aan dat moment.

Jaren later, in 2011, vond een tweede ontmoeting plaats tijdens een expositie in Heiloo. Ondanks zijn ziekte was Floris zijn aanwezigheid krachtig en levend. Een ogenschijnlijk klein moment, een omhelzing die voor mij langer voelde dan minuten, kreeg later een diepere betekenis.

Precies twintig jaar na de eerste ontmoeting diende zich in 2025 opnieuw contact aan. Een totaal onverwachte innerlijke impuls in mij leidde tot een telefoongesprek en drie weken daarna tot een derde ontmoeting in Zuid-Frankrijk. Wat zichtbaar werd, was een band die al die jaren aanwezig was geweest, zonder volledig benoemd te zijn.

Sindsdien groeit het besef dat dit verhaal, over het ontstaan van een onzichtbare band, zich verder wil ontvouwen. In gesprekken  met anderen in mijn omgeving over mijn band met Florin zijn kunst, ontstaat herkenning, verwondering en groeit er ruimte voor nieuwsgierigheid. Vanuit die beweging wordt gewerkt aan een gezamenlijke expositie met Floris Brinkman, zijn laatste expositie. Waar onze band mag gaan ontrafelen en nieuwe schilderijen mogen ontstaan.

Wat hier ontstaat, wordt niet gestuurd, maar laat zich zien, stap voor stap.