Na het overlijden van een vader in 2004 ontstond een eerste verbinding met kunstenaar Floris Brinkman, via het ontwerpen van een glazen grafmonument. Kort daarna volgde een ontmoeting in Zuid-Frankrijk, waar geschetste portretten werden gemaakt. Deze werken vormen nog altijd een tastbare herinnering aan dat moment. Ik was vijf jaar oud.

Jaren later, in 2011, vond een tweede ontmoeting plaats tijdens een expositie in Heiloo. Ondanks ziekte was Floris’ aanwezigheid krachtig en levend. Een ogenschijnlijk klein moment, een omhelzing, kreeg later een diepere betekenis.

Precies twintig jaar na de eerste ontmoeting diende zich in 2025 opnieuw contact aan. Een innerlijke impuls leidde tot een telefoongesprek en kort daarna een ontmoeting in Zuid-Frankrijk. Wat zichtbaar werd, was een band die al die jaren aanwezig was geweest, zonder volledig benoemd te zijn.

Sindsdien groeit het besef dat dit verhaal over een onzichtbare band zich verder wil ontvouwen. In gesprekken met anderen ontstaat herkenning, verwondering en ruimte. Vanuit die beweging wordt gewerkt aan een gezamenlijke expositie met Floris Brinkman. Zijn laatste expositie.

Wat hier ontstaat, wordt niet gestuurd, maar laat zich zien, stap voor stap.